ملاحظه می شود که این روزها عدهای از افراد در سطوح مختلف اعم از اساتید دانشگاه تا رده های پایین جامعه، بسیار خوشبینانه و با تصور ایدهالی از آیندهای مطلوب به توافق هسته ای مینگرند و چنین فکر می کنند که در واقع با توافق هسته ای به طور مسلم مسیر رشد و پویایی برای ایران اسلامی هموار خواهد شد و یا این توافق منجر خواهد شد که کشور ج.ا.ا چنین مسیری را طی بنماید. با فرض صداقت این قبیل افراد و گروه ها؛ بایستی به صراحت اظهار داشت که چنین نگرشی اشتباه و خطای راهبردی محض است. چرا که در هر توافقی به طور معمول طرفین در ازای منافع و ارزشهایی که از دست می دهند؛ مزایا و امکاناتی را به دست میآورند.
اگر دقت کنیم به همین انگیزه بود که حضرت امام(ره)؛ پذیرش قطعنامه 598 را به نوشیدن جام زهر تشبیه کردند. پس روی همین انگیزه است که امروز شادی ما در رابطه با توافق هسته ای؛ بایستی به اندازه غم و حسرت آمریکا(واقعی و نه تبلیغی آن) از این توافق باشد که تشخیص آن هم کاری مهم و درخور دقت است.